Fizykoterapia

Fizykoterapia

Fizykoterapia jest działem fizjoterapii polegającym na wywołaniu fizjologicznych reakcji tkanek za pomocą bodźców fizycznych (elektrycznych, termicznych, mechanicznych) oraz chemicznych. Stanowi uzupełnienie rehabilitacji, farmakoterapii oraz leczenia operacyjnego i znajduje zastosowanie na każdym etapie leczenia:

  • profilaktyki,
  • leczenia właściwego
  • rehabilitacji.
Elektroterapia

Elektroterapia jest działem fizykoterapii,w którym do celów leczniczych wykorzystuje się prąd stały, prąd impulsowy małej i średniej częstotliwości. Istnieje duża różnorodność zabiegów wykorzystujących działanie prądu elektrycznego. W zależności od zabiegu prąd elektryczny wpływa na:

  • uśmierzenie bólu
  • złagodzenie stanu zapalnego
  • zwiększenie miejscowego krążenia krwi oraz limfy
  • wzrost przepuszczalności błon komórkowych
  • pobudzenie procesów regeneracyjnych przez wywołanie zmian w mikrokrążeniu
  • pobudzanie mięśni do skurczu oraz nerwów
  • uwalnianie hormonów tkankowych i neuromediatorów

 

W naszym gabinecie wykonujemy następujące zabiegi:

  • galwanizację
    Zabieg z użyciem prądu stałego o działaniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym. Zwiększa ukrwienie, zmniejsza obrzęki, stymuluje procesy przebudowy kości, zmniejsza napięcie mięśniowe oraz zwiększa pobudliwość układu nerwowo-mięśniowego. Stosowany do leczenia nerwobóli, chorób zwyrodnieniowych stawów, chorób tkanek okołostawowych, zaburzeń krążenia obwodowego, porażeń wiotkich, porażenia obwodowe.
  • jonoforezę
    Zabieg polegający na wprowadzeniu leku za pomocą prądu stałego. Działanie lecznicze jonoforezy jest spowodowanie działaniem prądu galwanicznego oraz działaniem zastosowanego leku.
  • prądy diadynamiczne
    Prądy impulsowe składające się z dwóch komponentów: galwanicznego (prądu stałego) i faradycznego (prądu zmiennego). Ze względu na kombinacje częstotliwości oraz modulacji amplitudy wyróżnia się 6 rodzajów prądów diadynamicznych (MF, DF, CP, LP, RS, MM). Każdy z nich ma nieco odmienne działanie biologiczne i w zależności od potrzeb pacjenta prądy łączy się w serie kilku prądów następujących po sobie. Ogólne działanie prądów diadynamicznych sprowadza się do działania przeciwbólowego, przeciwzapalnego, przeciwobrzękowego, troficznego oraz zwiększania lub zmniejszania napięcia mięśni szkieletowych. Wskazaniem są wszelkie przewlekłe choroby narządu ruchu oraz następstwa urazów narządu ruchu z towarzyszącym rozlanym bólem.
  • prądy Traberta (prąd ultrabodźcowy)
    Jednobiegunowy prąd prostokątny o częstotliwości 143 Hz z mniejszym niż w prądach diadynamicznych komponentem galwanicznym. Prąd o działaniu przeciwbólowym i rozluźniającym. Wskazaniem są mialgie, podrażnienia korzeni nerwowych w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów kręgosłupa, artrozy, stany pourazowe
  • elektrostymulację
    Zabieg elektroleczniczy polegający na wywołaniu skurczu mięśnia za pomocą prądów impulsowych w celu ich usprawnienia.
  • prądy TENS
    Metoda objawowego leczenia przewlekłych zespołów bólowych za pomocą prądów o częstotliwości 10-200 Hz
  • prądy interferencyjne
    Prądy powstają w wyniku nakładania się dwóch prądów sinusoidalnych średniej częstotliwości o nieznacznie różniących się częstotliwościach (np. 4000 i 3900 Hz). Mają działanie przeciwbólowe, pobudzają do skurczu mięśnie szkieletowe, zmniejszają napięcie nerwów współczulnych, powodują poprawę ukrwienia i odżywienia tkanek. Wskazaniem są dysfunkcje mięśni (zanik z bezczynności, osłabienie mięśni, osłabienie unerwienia mięśni), zwiększone napięcie mięśni w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów kręgosłupa, pourazowe dysfunkcje mięśniowe, choroby tkanek okołostawowych)

Zabieg polegający na dostarczeniu wgłąb tkanek organizmu człowieka energii w postaci wiązki światła. Stosuje się światło o długości fal 550-950 nm, ponieważ głębokość wnikania jest wtedy największa i wynosi do kilku centymetrów.
Absorpcja kwantów promieniowania laserowego przez związki aktywne biologicznie obecne w komórce powoduje zmianę jej metabolizmu. Następuje nasilenie się procesów syntezy ATP, wzrost ilości DNA, zwiększenie syntezy białek, wzrost przepuszczalności błon komórkowych oraz zmiany w procesach enzymatycznych.

Działanie kliniczne laseroterapii:

  • przeciwbólowe
  • przeciwzapalne
  • przeciwobrzękowe
  • angiogenetyczne
  • poprawia mikrokrążenie
  • wpływa na procesy immunologiczne, hormonalne
  • poprawia regenerację nerwów
  • przyspiesza zrost kostny

Wskazania:

  • urazy narządu ruchu (kości, stawy, mięśnie)
  • zapalenia okołostawowe (ścięgien, kaletek, powięzi)
  • zmiany zwyrodnieniowe stawów
  • zespoły bólowe kręgosłupa
  • choroby narządu ruchu o podłożu reumatycznym
  • choroby dermatologiczne (owrzodzenia,oparzenia, blizny, trudno gojące się rany)
  • porażenia nerwów obwodowych
  • rany pooperacyjne
  • stany pooperacyjne po zespoleniach śrubami itp.

Magnetoterapia polega na leczeniu za pomocą pulsującego pola magnetycznego małej częstotliwości (0-50 Hz). W organizmie człowieka wiele cząsteczek występuje w postaci jonów. Cząsteczki obdarzone ładunkiem w polu magnetycznym ulegają polaryzacji. W zmiennym polu magnetycznym dochodzi do oscylacji jonów zgodnie ze zmianami pola. Zjawiska te pobudzają zjawiska fizjologiczne zwłaszcza w obrębie błon komórkowych (zwiększenie transportu przez błony, wpływ na elektoosmotyczne procesy fizjologiczne, procesy oddychania komórkowego, syntezę białek, wpływ na procesy neuronalne przez sumowanie się potencjałów miniaturowych).
Magnetoterapia jest jedynym zabiegiem fizykoterapeutycznym oddziałującym na wszystkie komórki wystawione na ekspozycję pola magnetycznego. Jest stosowane bez konieczności odsłaniania pola zabiegowego. Przenika także przez opatrunek gipsowy.

Kliniczne działanie pola magnetycznego:

  • przeciwbólowe
  • przeciwzapalne
  • uspokajające
  • wazodylatacyjne (rozszerzenie naczyń krwionośnych)
  • angiogenetyczne (tworzenie nowych naczyń krwionośnych)
  • przyspieszające regeneracje tkanek i zrost kostny

Wskazania:

  • urazy narządu ruchu (złamania, zwichnięcia, skręcenia)
  • zmiany zwyrodnieniowe stawów
  • osteoporoza
  • choroby układu krążenia (nadciśnienie tętnicze, choroba niedokrwienna serca)
  • choroby neurologiczne (migrena, neuralgia, niedowład)
  • choroby dróg oddechowych ( zapalenie zatok, oskrzeli, astma)
  • choroby dermatologiczne (owrzodzenia, trudno gojące się rany)
  • problemy geriatryczne (bezsenność, zmęczenie)

Miejscowe stosowanie zimna jest najstarszą metodą fizykoterapii. Zimno powoduje oddawanie energii cieplej przez organizm i pobudzenie procesów termoregulacyjnych. Fizjologiczna reakcja organizmu na zimno przebiega w dwóch fazach. W pierwszej następuje zwężenie naczyń krwionośnych jako reakcja ochronna przed utratą ciepła. Zmniejszenie przepływu krwi skutkuje gorszym zaopatrzeniem komórek w tlen i składniki odżywcze, co z kolei zmniejsza tempo procesów przemiany materii. Po kilku minutach zaczyna się druga faza reakcji na zimno, kiedy to naczynia krwionośne ulegają rozszerzeniu i dochodzi do wielokrotnego zwiększenia przepływu krwi. Dochodzi do zwiększenia przemiany materii, zmniejszenia napięcia mięśni szkieletowych, zmniejszenia napięcia ścian naczyń oraz do zmniejszenia ciśnienia tętniczego i żylnego krwi.
Krioterapia zimnym powietrzem ma wyżsżą temperaturę w miejscu wylotu z dyszy (ok. -30ºC) niż krioterapia parami ciekłego azotu, ale temperatura ta w zupełności wystarcza do celów leczniczych, a dodatkowo nie naraża na trudno gojące się odmrożenia

Działanie kliniczne krioterapii:

  • przeciwbólowe
  • przeciwzapalne
  • przeciwkrwotoczne
  • zmniejsza obrzęki pourazowe i zapalne

Wskazania:

  • choroby zapalne stawów i chrząstek stawowych
  • obrzęki pourazowe, zapalne, pooperacyjne
  • zespoły bólowe kręgosłupa
  • choroby zapalne tanek miękkich (zapalenia mięśni, ścięgien)
  • stany pourazowe (skręcenia, zwichnięcia, naciągnięcia)
  • przewlekły ból
  • choroby neurologiczne: spastyczne niedowłady połowicze i poprzeczne, choroba Parkinsona
  • przemęczenie fizyczne i psychiczne (jako odnowa biologiczna)

Ultradźwięki to fale akustyczne o częstotliwości większej niż 20 kHz. Nie są zatem słyszalne przez człowieka. W fizykoterapii stosuje się najczęściej ultradźwięki o częstotliwości 800 kHz oraz 3MHz.
Istotą działania ultradźwięków są okresowe drgania cząsteczek środowiska, w którym się rozchodzą. W fizykoterapii środowiskiem tym jest ciało człowieka – tkanka kostna, mięśniowa, tłuszczowa oraz skóra. Drgania cząsteczek są podstawą mechanicznego, cieplnego oraz fizykochemicznego działania fali ultradźwiękowej.
Działanie mechaniczne często bywa nazywane mikromasażem. Rozprzestrzenianie się fali ultradźwiękowej powoduje rytmiczne, naprzemienne zagęszczanie się i rozszerzanie cząsteczek ośrodka. W związku z tym zachodzą niewielkie, ale istotne biologicznie zmiany objętości komórek. Do ruchu zostaje również pobudzony płyn śródtkankowy. Dochodzi do wzrostu przepuszczalności błon komórkowych.
Działanie cieplne jest związane z częściowym zaabsorbowaniem przez tkankę energii mechanicznej ultradźwięków i przekształceniu jej w energię cieplną. Największa absorpcja występuje w tkance kostnej, ścięgnach, chrząstkach, mniejsza w tkance mięśniowej, a najmniejsza we krwi i tkance tłuszczowej. Ultradźwięki zatem umożliwiają wybiórcze nagrzewanie tkanek położonych głębiej. Powstałe w ten sposób ciepło powoduje lepsze ukrwienie tkanek (a zatem szybsze dostawy substratów energetycznych i szybsze usuwanie odpadowych produktów przemiany materii), zwiększenie rozciągliwości włókiem kolagenowych, zmniejszenie napięcia mięśni, zmiany przewodnictwa nerwowego.
Działanie fizykochemiczne polega na działaniu katalitycznym wielu reakcji chemicznych zachodzących w organizmie, przyspieszeniu transportu jonów przez błony komórkowe oraz regulacji równowagi kwasowo-zasadowej.
Działanie biologiczne ultradźwięków jest wypadkową powyższych działań i obejmuje nie tylko działanie miejscowe (w polu zabiegu), ale również działanie ogólne związane z ośrodkowymi mechanizmami wyrównawczymi oraz mechanizmami nerwowo-humoralnymi.

Cele zabiegów ultradźwiękowych:

  • zmniejszenie bólu
  • zmniejszenie stanów zapalnych
  • zmniejszenie napięcia mięśni
  • zwiększenie ruchomości stawów
  • przyspieszenie regeneracji

Wskazania:

  • zespoły bólowe kręgosłupa
  • choroby zwyrodnieniowe stawów (artrozy)
  • przewlekłe choroby reumatyczne
  • zapalenia okołostawowe
  • choroby ścięgien i przyczepów mięśni (np. ścięgno Achillesa)
  • blizny i przykurcze (np. choroba Dupuytrena)
  • stany po złamaniach kości, skręcenia
  • bóle mięśniowe, miogelozy
  • ostrogi piętowe

Zastosowanie Urządzenia VITAFON pozwala na:

  • skrócenie czasu zrastania się złamanych kości średnio o tydzień;
  • zmniejszenie lub zanik obrzęku i zespołu bólowego;
  • poprawę stanu klinicznego przeszczepów i stymulowanie procesu gojenia;
  • obniżenie kurczliwości mięśni, poprawę ruchliwości stawów;
  • znaczne skrócenie czasu rehabilitacji w przypadku urazu stawów, wiązadeł i tkanek miękkich

Urządzenie VITAFON oddziałuje za pomocą mikrowibracji na organizm, przy czym częstotliwości i amplitudy drgań zgodne są z mikrowibracjami, które naturalnie mają miejsce w organizmie. W obszarze patologii znacznie zwiększa przepływ krwi i limfy. Oprócz tego VITAFON jest źródłem mikrowibracji – głównego źródła energii w procesach międzykomórkowych.